นักศึกษาจบใหม่ ทำงานได้ 2 ปี โดยไม่ต้องยื่นขอใบอนุญาตทำงาน

ไต้หวันกำลังเผชิญวิกฤตอัตราการเกิดต่ำ และการขาดแคลนแรงงาน รัฐบาลจึงผ่อนปรนข้อจำกัดในการพำนักอาศัยและการทำงานในไต้หวันของนักศึกษาต่างชาติกับนักศึกษาชาวจีนโพ้นทะเลที่สำเร็จการศึกษาแล้ว ให้สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องขอใบอนุญาตทำงานเป็นระยะเวลาสูงสุดถึง 2 ปี ซึ่งนโยบายใหม่นี้บางส่วนมองว่าจะช่วยรักษาบุคลากรที่มีความสามารถ แต่บางส่วนก็กังวลว่าจะกระทบสิทธิและสวัสดิการของแรงงานท้องถิ่น

เฉินอี๋เจี๋ย ชาวมาเลเซีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้จัดการธนาคารในไต้หวัน โดยแรงงานไวท์คอลลาร์ชาวมาเลเซีย ถือเป็นบุคลากรผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติกลุ่มใหญ่ที่สุดของไต้หวัน

==เฉินอี๋เจี๋ย // แรงงานไวท์คอลลาร์ชาวมาเลเซีย==
อยู่ที่นั่น (ไต้หวัน) มานานมากแล้ว
แล้วก็ค่อนข้างชอบสภาพแวดล้อมโดยรวมของที่นั่นด้วย

ทำงานประจำหรือพาร์ทไทม์ได้นานสุด 2 ปี โดยไม่ต้องขอใบอนุญาตทำงาน

สถิติของกระทรวงแรงงานไต้หวัน ณ เดือนเมษายนปีนี้ (2569) พบว่า ปัจจุบันไต้หวันมีผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติราว 56,000 คน โดยกลุ่มที่ครองสัดส่วนมากที่สุดคือชาวมาเลเซีย คิดเป็น 15.2% รองลงมาคือชาวเวียดนาม (13.5%) และชาวอินโดนีเซีย (12.7%) ทั้งนี้ เพื่อดึงดูดและรักษาบุคลากร รัฐบาลไต้หวันจึงได้แก้ไขกฎหมายเพื่อลดข้อจำกัด โดยเปิดโอกาสให้นักศึกษาจบใหม่สามารถทำงานได้ทันทีนานถึง 2 ปีโดยไม่ต้องยื่นขอใบอนุญาตทำงาน และไม่มีข้อจำกัดด้านรูปแบบงาน ทำได้ทั้งงานประจำและงานพาร์ทไทม์ ซึ่งช่วยเพิ่มความยืดหยุ่นเป็นอย่างมาก

หวังช่วยธุรกิจลดต้นทุน แต่เมื่อครบกำหนด ต้องขอใบอนุญาตทำงานตามเดิม

แม้มาตรการนี้จะช่วยลดต้นทุนด้านการบริหารจัดการของภาคธุรกิจลงได้ แต่เมื่อครบกำหนดสองปีแล้ว ก็ยังคงต้องกลับไปขอใบอนุญาตทำงานตามเดิม

==ตู้จิ้นเซวียน // ผู้เขียนหนังสือ "Journey to the North"==
หากคุณต้องคงสถานะแบบนี้ต่อไป 2 ปี
แล้วสุดท้ายบริษัทไม่จ้างคุณต่อ
สำหรับบริษัทแล้ว
คุณอาจจะเป็นแค่แรงงานราคาถูกเหมือนตะเกียบที่ใช้แล้วทิ้ง

พ้น 2 ปี ต้องขอใบอนุญาตทำงานตามเดิม ธุรกิจ SME ผ่านเกณฑ์ยาก

เมื่อครบกำหนดยกเว้นการยื่นขอใบอนุญาตทำงานสองปี ผู้ประกอบการที่ประสงค์จ้างบุคลากรต่างชาติ จะต้องมีรายได้ขั้นต่ำ 10 ล้านเหรียญไต้หวัน ซึ่งผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม (SME) อาจแบกรับภาระไม่ไหว นอกจากนี้ บุคลากรต่างชาติที่ต้องการยื่นขอใบถิ่นที่อยู่ถาวร (APRC) จะต้องมีเงินเดือนสูงถึง 2 เท่าของค่าจ้างขั้นต่ำ (หรือคิดเป็น 54,000 เหรียญไต้หวัน) ส่งผลให้แรงงานจำนวนมากหมดสิทธิ์ การหาสมดุลระหว่างวิกฤตขาดแคลนแรงงานและการคุ้มครองสิทธิ์ จึงเป็นโจทย์ใหญ่ของรัฐบาล